گردشگری(3)

سلام به همه دوستان.خوب این آخرین پستیه که از هند میزنم.یعنی امیدوارم باشه چون ممکنه مجبور شم یه هفته دیگه بمونم.شمام دعا کنید که مجبور نشم و پس فردا که بلیط دارم بتونم بیام.در این پست به گوا و تامیل نادو و پوندی چری خواهیم پرداخت.

1 – تامیل نادو :

ایالت تامیل نادو یعنی جایی که من 2 سال از عمرم رو در اون سپری کردم یکی از حساسیت زا ترین ایالتهای هنده.نه تنها به خاطر اینکه 2 تا از نخست وزیرهاس هند در اینجا ترور شدن(راجیو گاندی و مادرش ایندریا) و نه به خاطر حجم بالای تولیدات کشاورزی و صنعتیش (پایتخت تامیل نادو یعنی چنای یا همون مدرس سومین شهر صنعتی هند بعد از دهلی و مومبای هستش و شرکتهای فورد و هیوندا و … در اون کارخونه دارند)بلکه به خاطر مناسبات قومیتی مردمش با بخشی از مردم سری لانکا که در مجاورت این ایالته و در واقع قوم تامیل رو که زبان و فرهنگ مشترک و منحصر به فردی دارند به دو تیکه تقسیم کرده و تا زمانی که ببرهای تامیل(در سری لانکا) تسلیم نشده بودند بیم جدایی یا اعلام استقلال اون از هند همیشه وجود داشته و همواره سرپیچی حکام ایالتی از دولت مرکزی در اینجا امری طبیعی بوده. حالا در کنار این همه هرج و مرجی که اینا ایجاد کردند بهترین امکانات رو از دولت میگیرند و زبان رسمی خودشونو حرف میزنن در مدارس و سازمانهای دولتی. حتی خیلی ها هندی بلد نیستن(خیلی از افراد تحصیل کرده) و فقط مثلا تامیل و انگلیسی بلدند یا فوقش فرانسه و تامیل. حالا مقایسه کنید با جایی مثل کردستان یا بلوچستان ! بگذریم ! باز سیاسی شد !

              

(جالالیتا سر وزیر فعلی تامیل نادو که در جوانی هنر پیشه بوده و در ماه گذشته قدرت رو به دست گرفته)

سینمای تامیل به مرکزیت چنای از کل هند متفاوته و ساز خودشو میزنه و با بالیوود در مومبای در رقابته(البته از نظر کمیت نه کیفیت) و عشق اول مردم اینجا هم سینما و ستاره های سینماست. افرادی مثل راجینی یا آجیت یا کارتیک یا وی جی ! 

محصول اصلی تامیل نادو برنج و موز و نارگیله و این ایلت به نوعی مذهبی ترین جای هنده و روابط پیچیده انسانی در اینجا در جریانه و شما در شهرهای کوچکتر به جز چنای حتی دختر و پسری نمیبینید که تو خیابون دست همو گرفته باشن چه برسه که به قول کریستین بوبن بخواین با دیدن زوجی که در حال بوسیدن همدیگه اند برای یه هفته انرزی بگبرین !

           

      (معبد تنجاوور که قدیمیترین و معروفترین معبد تامیل نادوست و قدمتش حدود هزار سال است)

از نظر مناظر طبیعی تامیل نادو در هند اگر در رتبه اول نباشد در رتبه دوم حتما هست و جنگلهای اوتی و کودای کانال از مناطق خوش آب و هوای کل هند تلقی میشه.خود این ایالت به جز چنای بسیار امنه و رای توریستها و مردم عادی(به جز سیاستمدارا) بهترین و آروم ترین جای هنده)بر عکس تصور بقیه.

2 – پوندی چری :

در هند هنوز چند منطقه وجود داره که تحت حمایت معنوی کشورهای اروپاییه.مثل مناطق سه گانه پوندی چری که تحت الحمایه فرانسه اند یا گوا که تحت الحمایه پرتغاله.دولت هند هم در راستای جلب توریست و عدم به وجود آمدن تشنج و بحث مالکیت این مناطق رو منطقه آزاد تجاری اقتصادی و گردشگری اعلام کرده (مقایسه کنید با دولت فخیمه خودمون !) .در پوندی چری هنوز تعداد بسیاری افراد فرانسوی زندگی میکنند که از زمان اشغال هند باقی موندن و خیلی هاشون اونجا رستوران و هتل یا مغازه دارن و مثل افراد هندی زندگی میکنند فقط قیافه و زبانشون متفاوته.دولت فرانسه هم اونجا امکاناتی ایجاد کرده از جمله کنسولگری و مدارس فرانسوی و … که مثلا از حقوق این اتباع حمایت بشه. مناطق فرانسوی نشین پوندی چری تمیز و شیکه (اصلا شبیه هند نیست !) و اونجا میتونید در کنار ساحل رستورانهای فرانسوی که شرب فرانسوی و شامپاین فرد اعلا سرو میکنن پیدا کنید. پوندی چری یه دیسکو داره که در واقع رستورانه و شب یکشنبه ها تبدیل به دیسکو میشه . در نزدیکی پوندی چری یه شهرکی ایجاد کردن به نام آیروویل() که در واقع یه نمونه از مدینه فاضله است و مردمش از اقصی نقاط دنیا اومدن.افراد اونجا هر کسی رو راه نمیدن و اون شهر قوانین خاص خودشو داره و در عین تحت الامر دولت هند بودن واسه خودش آزاده و هر کس از هر جای جهان اگه شرایط بودن اونجا رو کسب کنه میتونه با تایید دولت هند و هیات امنای آیروویل به اونجا بره و زندگی کنه. مهمترین چیز اونجا اینه که هیچ چیز از دنیای مدرن و مصنوعی وجود نداره و همه چی ارگانیک و غیر ماشینیه و مردم صبح و شب در حال عبادت و یوگا و مدیتیشن و این حرفهان. این شهر خودش یه پست جداگانه میخواد به خدا !

     

(معبدی مدرن در آیروویل که در آن به تمرینات یوگا میپردازند)

3 – گوا :

(ساحلی در گوای شمالی)

گوا که زمانی در دست پرتغالی ها بوده امروز به نقطه صقل گردشگری هند تبدیل شده و مردم از اقصی نقاط دنیا برای استفاده از آفتاب سوزان در ژانویه تعطیلاتشون رو به گوا میان.در گذشته گوا بهشت هیپی ها بود.چون اولا استعمال مخدرات توهم زا مثل ماری جوانا اونجا آزاد بود و حتی اگه آزاد نبود پلیس جرات نداشت به یه مشت آمریکایی و اروپایی حرفی بزنه(هنوزشم نداره !) در ضمن هند و جنگلهای کارناتاکا در مجاورت گوا محل اصلی رویش خفن ترین توهم زای تاریخ یعنی ماجیک مشرومه(Magic Mushroom) که پیشینه ده هزار ساله داره. اما کم کم که هیپی ها دورشون تموم شد دیگه کمتر این طور افراد به اونجا میان. اغلب توریستهای فعلی گوا یه مشت روس شکم گنده(مرداشون !) و زیبا رو و باریک اندام (زناشون !) هستن که به خاطر یه مشت آفتاب در ژانویه این همه راه رو میکوبن میان اونجا و البته باید به این آفتاب مشروب و غذای خیلی خیلی ارزون رو هم اضافه کرد و حتی دیده شده بعضی روسها مصرف یک سال آینده وودکاشونو ظرف یه ماه اونجا می نوشن !!! 

                  

            (دیسکویی در گوا )

گوا از دو قسمت شمالی و جنوبی تشکیل شده که گوای شمالی قسمت قدیمی تر گواست و ساحلهای عمومی بهتر و معروف تری داره. در فصل مناسب (از ژانویه تا آپریل) میتونید از محصولات سنتی گوا مثل صنایع دستی دریایی(که با صدف ساخته شدن) یا لباس های گوایی (که خیلی راحته و انگار هیچی نپوشیدی) در بازارهای سرباز ساحلی استفاده کنید. هزینه ها در گوای شمالی کمتره و غذا و نوشیدنی ارزونتره و البته شلوغتره و هتلهای خوب کمتری داره(بهترینش ماریوته که یه کم قدیمی شده) و شهر مهمش هم پاناجی هست که یه شهر کاملا هندیه با مختصات خاص خودش. در گوای جنوبی (که جدیدتره) شما هتلهای بهتری پیدا میکنید اما اقامت شما در هتل خلاصه میشه و اگر مقصدتون گوای جنوبیه توصیه سر آشپز اینه که بهترین هتل ممکن رو بگیرین(که به نظر من هتل پارک حیات هستش) چون هر چه امکانات هتل بیشتر باشه در واقع اقامت شما خاطره انگیز تره.دیگه اونجا کمتر رستورانهای ساحلی یا بارهای کنار دریا پیدا میشه که یه بطری آبجوی کینگ فیشر رو با 70 روپیه بشه خرید ولی در عوض همه هتلها خودشون بار و رستوران کنار دریا و کنار استخر دارن و فقط باید سر کیسه رو شل کنید و با پرداخت 700 روپیه بهترین کوکتل عمرتون رو بخورین. گوای جنوبی مقصد پولدارهای هند هست  و افراد متول تر اروپایی و مخصوصا خانواده های اروپایی که هدفشون فقط ریلکسیشن باشه و نه شلوغی و تفریحات تین ایجری.

           

(عکسی از دهه 80 – هیپی ها در گوا )

من به شخصه یک هفته در گوای جنوبی بودم و در پارک حیات اقامت داشتم. به نظرم عالی بود.شاید بهترین جایی که تو هند تا به حال رفتم.فقط بعد از برگشتن یه ذره سبک شدم ! از نظر اسکناس !

           

(ساحل هتل پارک حیات – گوای جنوبی)

راستی یادتون باشه تابستون ایران بدترین فصل برای گواست و از جون تا نوامبر اونجا بهش میگن مانسون سیزن و پر از توفان های دریاییه و با اینکه بعضی روزها آفتاب میاد و حتی زیر بارون و توفانش هم میشه شنا کرد(البته تو استخر هتل نه تو دریا) ولی ورزشهای آبی و رستورانهای ساحلی تعطیله و خلاصه ضد حال میخورین !

                            

(لابی هتل حیات)

پیروز باشید و سفر به سلامت !

                

(عکسی از هتلی در گوای شمالی که کنار یک قلعه قدیمی پرتغالی بنا شده)

شما میتوانید دیدگاهی بگذارید، یا بازخوردی از سایتتان.

9 دیدگاه برای “گردشگری(3)”

  1. عمو سجاد می‌گه:

    خیلی قشنگ بود. آدم وسوسه میشه مخصوصا گوا


    آره قشنگه واقعا ولی من به نظرم جاهای قشنگتر از اینجا هم خیلی زیاد که میشه با هزینه کمتر و استفاده بهتر رفت ولی اگه مقصد الزاما هند باشه به نظرم گوا رو حتما باید رفت و دید !

  2. بهار می‌گه:

    میگم همکار تا حالا که مجبور بودی هند باشی همش برامون مینوشتی هند زشته و کثیفه و از این حرفا مبادا بیایم بخوایم خونتون تلپ شیم. حالا که مطمئن شدی داری برمیگردی این چیزا رو مینویسی دل ما رو بسوزونی؟!
    سر جمع خیلی جالب بود مخصوصا عکسای خیلی قشنگی ازشون داشتی… لذت بردیییییم!


    همکار جان.پست سورفینگ رو بخون.نه تنها شما من در اون سایت اعلام آمادگی کردم که در خونمون به روی هرکس از هر جای جهان بازه.پس اگه اینکاره بودی میومدین خانوادگی. بعدشم اینکه هند در مقایسه با خودش جای خوب و بد زیاد داره.واسه یه بار دیدن هم جا زیاد داره اما مسایل و مشکلات زیادی هم داره. گفتم حالا که دارم میرم یه ادای دینی بکنم !

  3. مامان پرهام می‌گه:

    مرسی از اطلاعاتی که دادی. عید امسال میخواستیم بری گوا که جور نشد. احتمالا عید سال دیگه. میشه تو گوای جنوبی اقامت داشت و رفت گوای شمالی رو دید؟ فاصله زیادی از هم دارن؟ چون اینجوری که شما گفتی انتخاب بین این دو گزینه سخته. من عاشق طبیعتم و عکسهای گوا مسحورم کرده. تونس که رفته بودم بهترین طبیعتی رو داشت که دیدم. (مالزی هم البته رفتم. کوالا و پینانگ) فکر میکنم بالی و گوا هم خیلی جالب باشند.


    بله میشه رفت حدود 30 الی 40 کیلومتر بسته به جای هتلتون راهه.اما حمل و نقل یه ذره گرونه. ماشین ازتون روزی 5000 روپیه میگیره یعنی حدود 130 تومن ولی واسه رفت و برگشت بیشتر از 2000 روپیه نمیشه. اگر وقتتون بیشتر باشه میشه رفت و آمد کرد ! چرا که ! ولی فصل خیلی مهمه.فصل مانسون گوای شمالی چیزی نداره.البته عید زمان مناسبی هست.

  4. جاناتان می‌گه:

    دعوا کردی دیگه اومدم خوندم. چشم م م دعوا نکن. اعصاب مصاب نداری این روزها ها.
    خیلی مطلب جالبی بود. به نظرم خیلی کارت درسته و وبلاگت واقعا وب خوبی هست.
    چیزی که من نفهمیدم اینه که خب چرا گفتی شمال هند خوب نیست. در واقع فقط گفتی که جاذبه های گردشگری جنوب هند بیشتر هست اما من به درستی متوجه نشدم که به چه دلیل گفتی شمال هند خیلی خوب نیست؟ دوم اینکه اگر ناراحت نمیشی باید بگم به عنوان اطلاعات کلی چیزهایی که گفتی خیلی خوب هستن. اما معمولا کسی که برای گردشگری میخواد بره به یک راهنمایی خیلی جزئی به شکل تعیین تکلیف نیاز داره. این کاری هست که آژانس های مسافرتی انجام میدن. مثلا کسی که میخواد به ایران بیاد بهش میگن برو شیراز و اصفهان و مثلا یزد. یا هرچیز دیگه. یعنی تکلیفش رو روشن میکنن. حالا ممکنه توی همدان و دارقوزآباد هم جاهای دیدنی ای باشه که خیلی بیرزه کسی براش وقت بذاره اما خب فردی که به مسافرت میره هزینه و زمان محدود داره و فقط مایل هست بخشی از فرهنگ و دیدنی های یک مکان رو ببینه. در ضمن اینکه به فواصل هم باید دقت کرد. مثلا اگر کسی به ایران میخواد بره برای ده روز من بهش توصیه میکنم فقط یک یا دو شهر رو بره. و اونها هم نزدیک به هم. و الی آخر! به هر حال اینهایی که گفتم اصلا از ارزش پست های خوب تو در مورد هند کم نمیکنه.


    اولا که چاکرتیم آبجی شما لطف داری. دومندش شمال هند خوب نیست ؟ من گفتم ؟ من چی کاره باشم که بگم شمال هند خوب نیس ! من گفتم در مقایسه با جنوب هند در نظر من به جز تاج محل جاهایی که نفس شما رو در سینه حبس کنه نداره و توریست هم بیشتره و شلوغ تره و کیفیت توریستهاش پایینتره و علت اصلی اینکه شاید گفتم بده اینه که مردم شرتری نسبت به جنوب داره و اکثرا شارلاتان و کلاه بردار و بعضا دزدند و باید اونجا بیشتر مواظب باشین اگر تنها مسافرت میکیند ولی در مقابل مردم هم سطحشون در مثلا برزیل یا سودان یا آفریقای جنوبی خیلی هم خوب و درستکارند و خلافهای اینها در مقابل اونها به شوخی شبیه.
    در نهایت مگه من آژانسم خواهر ! ولی در عین حال گفتم که هدفت رو بگو من برات برنامه ریزی کنم. مثلا ما گفتیم طرف دانشمنده شاید کار مطالعاتی هم بخواد بکنه این نوع برنامه ریزیش با یه توریست معمولی فرق فوکوله !

  5. علی شهنازی می‌گه:

    احسان جان این پستات راجع به هند طلاست. امیدوارم یهو آرشیوت رو به دیوار نزنی چون مطمئنم روزی که تصمیم بگیرم برم هند – تو همین دو سه سال آینده – خیلی مفید خواهد بود.
    ممنون


    خواهش میکنم علی جان.نظر لطفته.این هایی که گفتم سعی کردم خلاصه کنمش که حوصله دوستان سر نره.البته من کشورها رو از دید خودم نگاه میکنم و شاید بعضی دوستان مثلا در هند خیلی چیزها که من ندیدم ببینن و بالعکس اما به هر حال هر وقت خواستی بری به من اطلاع بده که حتما یه نکات مهمی رو باهات در میون بذارم.
    به امید دیدار. راستی فکر کنم بچه محل بشیم واسه یه مدتی ! ;)

  6. ماندگار می‌گه:

    من هیچ عکسی اینجا نمیبینم! در کل خوب بود! مخصوصا واسه کسی که یه سری اطلاعات کلی میخواد تا بفهمه اصلا وقت گذاشتن برای دیدن همچین جاهایی از هر نظر صرف میکنه یا نه!
    اما خب به جای اینکه مدام به گوگل بخوام سرک بکشم ای کاش میشد عکساشو همینجا ببینم! تا ما میایم حس سفر بگیریم باید بریم گوگل حسمون میپره! والا!

  7. mosafer می‌گه:

    سلام دوست عزیز سوالی که من داشتم اینکه تور گوا مستقیم بگیرم یا اول برم بمبی بعد برم گوا منظورم این است که بمبئی ارزش دو شب رفتن و موندن رو داره یا نه ؟
    سوا دوم اینکه آیا برای اقامت ذر گوا هتل country inn بهتره یا هتل resort rio ?

    • Ehsan می‌گه:

      ببین بستگی به این داره که برای چی داری میری گوا ؟ اگه هدفت دیدن هند هم هست حتما بمبیی برو. در مورد هتلها من هیچکدومش رو نرفتم نمیتونم بگم.

دیدگاهی بگذارید

عضو خوراک مطالب شوید مرا در توییتر دنبال کنید!