اندر مزایای سلبریتی بودن یا چگونه یک سلبریتی باشیم ؟

  (پوستر فیلم شعله یاد آور بچگی ها و ویدئو نوار کوچیک !)

قسمت اول فیلم هندی :

تقریبا” بر همه ما واضح و مبرهن است که فیلم هندی امروزه تبدیل به یک اصطلاح عام شده و به هر حادثه ای که با وجود مشکلات زیاد و باور نکردنی و غیر قابل حل آخرش به خوبی و خوشی ختم میشود و در این ختم به خیر شدن شانس خرکی و حوادث ناممکن به مدد فرد بیاید اطلاق میشود. هر چند امروزه دیگر فیلمهای هندی کمتر چنین رویکردی دارند (حداقل تجربه 2 ساله زندگی من در بالیوودستان اینطور میگوید) اما اصطلاح فیلم هندی کماکان یاد آور خاطره های خوش برای ماست. امروزه با توجه به حجم تولیدات سرسام آور سینمای بالیوود و هزینه های سر به فلک کشیده فیلمهایش (که گاهی دست هالیوود را از پشت میبندد) بازیگر سینما شدن در هند به آسانی سابق نیست.هر چند رویای ورود به بالیوود(یا حداقل سینمای محلی و ایالتی) هنوز بزرگترین دغدغه جوانان  عامی هندیست. پول ، شهرت و قدرت در طول تاریخ بزرگترین شهوت بشر بوده اند و شاید راحتترین راه رسیدن به این مقصود حضور در عرصه هنر و بالاخص بازیگری سینما( که به اشتباه در دسترس ترین و آسان ترین هنر به نظر می رسد) باشد. رویای قدم زدن بر سکوهای افتخار و گذر کردن از فرش قرمز در مراسمهای با شکوه شاید آرزوی نود درصد آدمهای اطرافمان باشد اما روی دیگر این سکه شانس و افتخار چندان درخشان و جذاب نیست. هست ؟

تقریبا هر دختر نوجوان سیاه سوخته و ریز اندام هندی پیش خودش فکر میکند که قابلیت حضور در بالیوود را دارد و تنها قیود مذهبی و تصور اینکه روابط پیچیده و پارتی بازی در آنجا حرف اول را میزند این رویای خام را در سرش پاک میکند. در مورد پسرها وضع دیگرگونه است و رویاهای آنها بیشتر رنگ تلاشهای واقعی برای معروف شدن میگیرد. خیلی از آنها به آکادمی های رقص میروند و بعضی تمام روز را با انواع مکمل های غذایی و ابزار بدنسازی مشغولند تا بلکه ظاهری بالیوود پسند به هم بزنند و بلکه توجه مافیای سینمایی هند را جلب کنند و جالب اینجاست که در هر ایالتی به تعداد کافی برنامه های تلویزیونی و فستیوال استعداد یابی برای این کار وجود دارد که اغلب چیزی از آنها بیرون نمی آید.

حقیقت بالیوود امروزه چیز دیگریست. دیگر دوران حضور اتفاقی جوانک بلیط فروش اتوبوس(که از کارهای پست در هند محسوب میشود) در سیاه لشگر یک فیلم معروف و تبدیل شدنش به “راجینی” معروف گذشته که برای حضور در یک فیلم 5.5 میلیون دلار دستمزد بگیرد. دیگر دوران “آمیتا باچان” با آن چهره جذاب مردانه و سختی کشیده اش گذشته که از کار کشتیرانی به سینما سرک بکشد و آنقدر شهیر و ثروتمند شود که حتی نماینده پارلمان شود و همه دنیا ستاره فیلمهای هندی اش بدانند.

حقیقت این است که امروز زنان جوان مطرح سینمای هند همه از بین برندگان مسابقات دختر شایسته هند و دنیا(Miss Universe and Miss World)  انتخاب میشوند و برخی از آنها مثل “آشواریا رای” و یا “پریانکا چوپرا” سالها در این صحنه ها حضور داشته اند و حتی نفر اول دنیا شده اند. توانایی های این دسته از دختران هم که نیازی به توضیح ندارد و شاید چهره زیبا آخرین فاکتور مورد نظر باشد.اکثر آنها به چندین زبان تسلط دارند و در هر زمینه ای از ورزش تا سیاست دستی بر آتش دارند و اغلب از خانواده های متمول و شناخته شده اند.

پسران هم جدا از اینکه برخی از آنها (مثل هیتریک روشن) خانواده ای از جنس سینما دارند اغلب جز بازیگری هنرهای دیگری نیز دارند.هنرهایی که در کمتر پسری مثل پسرک فقیر فیلم “میلیونر زاغه نشین” یافت میشود.

با همه این حرفها و با تمام این ناممکن ها گاهی پیش می آید فردی باز اتفاقی و باز از سر منطق فیلمهندی با وجود نداشتن شرایط بالا به این دنیای بی رحم هنری وارد میشود و ستاره میشود و این همان حس کهنه و کشنده ایست که عمر و فکر این جوانان را بی رحمانه به هرز می برد. فکری که در کشور ما به نوع دیگری خود نمایی میکند.حس رفتن یک شبه ره صدساله.

در پست بعدی همین روند را درباره سینمای هالیوود شرح میدهم و شما را به دیدن روی دیگر سکه شهرت خواهم برد.

   (پوستر فیلم دوستانا با بازی پریانکا چوپرا و آبیشک باچان(پسر آمیتا) و جان آبراهام(بدن رو داشته باش!)

شما میتوانید دیدگاهی بگذارید، یا بازخوردی از سایتتان.

4 دیدگاه برای “اندر مزایای سلبریتی بودن یا چگونه یک سلبریتی باشیم ؟”

  1. آرجان می‌گه:

    سلام احسان زيبا نويس،
    آقا من كه شخصا اصلا نمي تونم با فيلم هندي ارتباط برقرار كنمژ
    در مورد موضوع ننوشتن اين حرفا بايد بگم خيلي ها از جمله خود من اين روزها ناي حرف زدن ندارن.عادت كرديم ديگه نظر نديم
    بنده همان به كه زتقصير خويش …
    ارادتمند
    آرجان


    آرجان جان ! ممنونم. ما هم از مطالب زیبای شما استفاده برده ایم بسی. ولی شما که خودت اینکاره ای انتظارات ازت بیشتره.
    منم با فیلم هندیهای قدیم میونم خوب نیس. مخصوصا که مامانم اینا فکر میکردن این فیلمها صحنه های ناجور داره و تا من میومدم استپ رو میزدن و شروع میکردن به صحبت راجع به وضع هوا. ولی فیلمهای جدبدشون خوبم توش هست.خوب که منظور خوش ساخت و جذابه.هالیوودی !

  2. اورایاد می‌گه:

    سلام
    در مورد فیلم هندی یه زمانی من خیلی دوست داشتم ببینم من دوران کودکیم قبل از اینکه ویدیو های شارپ و ایوا بیاد تو خونه هامون عاشق فیلم هندی بودم تازه از نوع زیر نویس عربی که از کانالهای عربی پخش میشد هنوز روزهایی که فیلم هندی پخش میکرد یادم میاد
    1- دوشنبه شب عراق
    2- چهارشنبه شب بحرین
    3- پنجشنبه شب قطر
    4- و جمعه بعد از ظهر ابوظبی

    روزهایی تابستون که شرجی بود تقریبا همه کانالهای کشورهای خلیج فارس رو میگرفتیم وای چه حالی می داد جهت بحرین و ابوظبی و قطر و کویت و عراق هر کدوم یه جهت خاص واسه انتن داشت من و دادشم و خواهرام می نشستیم پا تلویزیون و فیلم هندی با زیر نویس عربی می دیدیدم باورتون نمیشه ولی تا کلاس سوم راهنمایی عربیم به لطف همین فیلم هندی های عالی شده بود

    من خاطرات خوبی از این فیلمها دارم مثلا کارکتر جیمی یا ویژی یا فیلم شعله و جبار سینگ یا اون سکه هه که دوروش شیر بود یا اون دختره که رو شیشه میرقصید


    پس بالاخره یکی پیدا شد که با فیلم هندی خاطره داشته باشه.جالبه من با اینکه خودم خیلی اهل فیلم و بالاخص فیلم هندی نبودم ولی با دیدن اشتیاق این مردم مشتاق شدم که بشینم و از گذشته تا حال یه مروری به فیلمهاشون بکنم.به نظر من فیلم هندی و فیلم فارسی خیلی از نظر محتوا و فرم به هم نزدیک بودن و واسه همین مخاطبان مشترکی داشتن.باورتون بشه یا نه اینجا شنبه شبا یه کانال هست که هر هفته فیلمهای فردین و ناصر با زیر نویس هندی میذاره. من تا ندیدم باورم نشد. شما کجا بودین راستی ؟ بندر ؟

  3. اورایاد می‌گه:

    من اهوازیم

    من الان از فیلم هندی اصلا خوشم نمییاد ولی خوب دوران کودکی دیگه سرگرمی نبود و کلا اون موقه ها فیلم بزن بزن خیلی دوست داشتم


    آها.دوزاریم الان افتاد. کودکی ما که داغون بود دیگه شما که زیر آتش دشمن بودی بدتر ! اهواز تا حالا نیومدم. یه دفه بیایم چتر شیم سرتون ! ;) البته دوستای اهوازی زیاد دارم حالا نگران نباش بابا نمیایم ! ;)

  4. جاناتان می‌گه:

    مطلب جالبی بود! من رو یاد یه قضیه ای انداخت (حالا الان تا بگم همه میگن این اصلا ذهنش خرابه!) چند سال پیش یه فیلمی دیدم در مورد یه دختری که میخواست وارد این فاحشه خونه های خارجی یا نایت کلاب بشه. اینکه چقدر ورزش کرد و تمرین کرد و کجاها سر زد و از این قضایا. نکته اینجا بود که توی اون فیلم این رو نشون میداد که برای این کاره شدن خیلی باید تلاش کنی اما اخرش اگر موفق نشدی تقریبا هیچی نداری. یادم میاد که اون دختره آخرش نشسته بود و فکر میکرد که اگر همه این انرژی و وقت رو گذاشته بود که مثلا اشپزی یاد بگیره الان حداقل یه شغلی توی یه رستوران داشت. ماجرای رفتن به هالیوود و هنرپیشه شدن هم به نظرم همینه. یعنی از ابتدا دل سیر میخواد. شکم گرسنه داشته باشی هرچند هم خوشگل باشی یا تلاش کنی چیزی تهش در نمیاد.
    حالا نمیدونم اصلا مطلب تو رو درست گرفتم یا نه!


    به نوعی آره. حالا نه حتما دل سیر سیر ولی باید از اول دنبال این کار باشی و براش بیشتر از اون چیزی که به نظر میاد تلاش کنی ! ولی قطعا شکم گرسنه ره به جایی نمیبره تو این دنیای کاپیتالیستی ! چه فیلمی بود حالا ؟ مشتاق شدم !

دیدگاهی بگذارید

عضو خوراک مطالب شوید مرا در توییتر دنبال کنید!